Przyjazny spadek

W dniu 18 października 2015 r. wejdzie w życie nowelizacja Kodeksu cywilnego (Dz. U.  z 1963 r., Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Powyższe zmiany dotyczą  prawa spadkowego.

Oświadczenie o przyjęciu bądź o odrzuceniu spadku może być złożone w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. W świetle znowelizowanego art. 1015 § 2 Kodeksu cywilnego  (dalej: KC)  brak oświadczenia spadkobiercy w terminie określonym w § 1 jest jednoznaczny z Czytaj dalej

Zdrowsza szkoła, zdrowsze dziecko?

W dniu 1 września 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2006 r.,  Nr 171, poz. 1225 z późn. zm. ).

źródło obrazka: http://www.austria.info

Znowelizowana ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia (zwana dalej: ustawą) w art. 1 ust 3 stanowi, iż uregulowane zostały zasady sprzedaży, reklamy i promocji środków spożywczych, wymagania w zakresie żywienia dzieci i młodzieży w ramach żywienia zbiorowego – w przedszkolach, innych formach wychowania przedszkolnego, szkołach, z wyłączeniem szkół dla dorosłych, a także w placówkach systemu oświaty, o których mowa w art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o  systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.2), zwanych dalej „jednostkami systemu oświaty”.

W świetle art. 52c ust  1 ustawy w jednostkach systemu oświaty można sprzedawać wyłącznie środki spożywcze, które zostały objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w tych jednostkach określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 1. Natomiast  w ramach żywienia zbiorowego dzieciom i młodzieży stosowane mogą być wyłącznie środki spożywcze, które spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 2 (art. 52 c ust 1 pkt 2 ustawy).

Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w art. 52 ust. 2, stanowi, iż w jednostkach systemu oświaty zabrania się reklamy oraz promocji polegającej na prowadzeniu działalności zachęcającej do nabywania środków spożywczych innych niż objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w tych jednostkach określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 1 oraz niespełniających wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 2.

            Szczegółową listę produktów dopuszczonych do sprzedaży lub stosowania w ramach żywienia zbiorowego w oparciu o przepisy wydane na podstawie ust. 6, w porozumieniu z radą rodziców, ustala dyrektor przedszkola. W przypadku innej formy wychowania przedszkolnego prowadzonej przez osobę prawną niebędącą jednostką samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną – także osoba kierująca daną inną formą wychowania przedszkolnego albo dyrektor szkoły lub dyrektor placówki zobowiązany jest do porozumienia z radą rodziców w ww. kwestii. Natomiast w jednostkach systemu oświaty, w których nie funkcjonuje rada rodziców, listę produktów, o której mowa w wyżej, może ustalić dyrektor przedszkola, a w przypadku innej formy wychowania przedszkolnego prowadzonej przez osobę prawną niebędącą jednostką samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną – także osoba kierująca daną inną formą wychowania przedszkolnego albo dyrektor szkoły lub dyrektor placówki, o której mowa w art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (art. 52 c ust. 3 i 4 ustawy).

W sytuacji gdy, podmiot prowadzący sprzedaż środków spożywczych lub działalność w zakresie zbiorowego żywienia dzieci i młodzieży,  narusza przepisy art. 52 c ust. 1–4, dyrektor przedszkola, (a w przypadku innej formy wychowania przedszkolnego prowadzonej przez osobę prawną niebędącą jednostką samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną – również osoba kierująca daną inną formą wychowania przedszkolnego, dyrektor szkoły oraz dyrektor placówki, o której mowa w art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty) jest uprawniony do rozwiązania umowy, bez zachowania terminu wypowiedzenia oraz bez odszkodowania (art. 52 c ust. 5 ustawy).

Grupa środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty oraz wymagania, jakie muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego dzieci i młodzieży w jednostkach systemu oświaty (uwzględniając normy żywienia dzieci i młodzieży jak również mając na względzie wartości odżywcze i zdrowotne środków spożywczych), zostaną określone w drodze rozporządzenia przez Ministra właściwego do spraw zdrowia.

W art. 103 ust.  1 pkt 8 znowelizowanej ustawy, określone zostały sankcje związane z nieprzestrzeganiem powyższych przepisów.  Kara pieniężna została określona w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający (…). W świetle art. 104 ustawy, kary pieniężne wymierzane są w drodze decyzji przez właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.  W ramach prowadzonej działalności nie wolno sprzedawać w jednostce systemu oświaty środków spożywczych inne aniżeli tych, które zostały objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust. 6 pkt 1. Ponadto w ramach prowadzonej działalności niemożliwa jest reklama bądź promocja w jednostce systemu oświaty środków spożywczych  innych aniżeli objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust. 6 pkt 1 lub niespełniające wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust. 6 pkt 2.   Osoba prowadząca działalność w zakresie zbiorowego żywienia dzieci i młodzieży w jednostce systemu oświaty w ramach żywienia zbiorowego powinna stosować  środki spożywcze odpowiadające wymaganiom określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust.

Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia reguluje bardzo istotne kwestie dot. żywienia dzieci. Jednakże należy pamiętać, że dziecko przebywa w szkole kilka godzin. Czy zatem rodzice również będą stosowali prawidłową dietę dla swoich dzieci?

 

Aleksandra Sobańska

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20061711225

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910950425

Koniec z pozwoleniem na budowę. Czy są powody do obaw?

Właśnie weszły w życie istotne zmiany w prawie budowlanym. Sporo zamieszania wprowadzały liczne publikacje, traktujące o tych zmianach, które niemal codziennie pojawiając się na najpopularniejszych portalach internetowych. Czy rzeczywiście będzie to takie ułatwienia dla inwestorów i problem dla ich sąsiadów? Nowa regulacja już od dłuższego czasu szumnie zapowiadana była jako wielka rewolucja. Sztandarową i wydaję się najważniejszą zmianą jest rezygnacja z obowiązku z uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku inwestycji polegających na budowie domów mieszkalnych jednorodzinnych. Nie będzie jednak tak, jak twierdzą niektóre gazety, że teraz „sąsiad będzie budował na swojej działce jak tylko mu się to podoba.”

Nowelizacja przepisów nie ma żadnego wpływu na inne obowiązki, które spełnić musi inwestor przed rozpoczęciem budowy. Ustawodawca przewidział bowiem, że do zgłoszenia zamiaru budowy budynku jednorodzinnego odpowiednie zastosowanie znajdzie przepis art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Najważniejsze dla inwestora będą zazwyczaj poniższe punkty tego przepisu:

2. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:
1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu;
2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

Gwarantem zgodności z przepisami prawa budowlanego jest projekt budowlany wraz z załącznikami. Projekt budowlany musi być bowiem zgodny, odpowiednio z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub warunkami zabudowy, a także wszystkimi innymi powszechnie obowiązującymi przepisami. Architekt sporządzający taką dokumentację projektową podpisuje ją i tym samym przyjmuje na siebie odpowiedzialność za jej zgodność z w/w dokumentami. W obecnym stanie prawnym jest dokładnie tak samo. Urzędnik, najczęściej nie posiadają aż tak fachowej wiedzy jak osoba zajmująca się na co dzień projektowaniem, przyjmuje przedłożony mu projekt jako zgodny z obowiązującymi przepisami ograniczając się do zweryfikowania jego zgodności z warunkami zabudowy czy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgłoszenie budowy właściwemu organowi nie polega przecież tylko i wyłącznie na przystawieniu pieczątki przez urzędnika. Obowiązki pracownika otrzymującego dokumentację dotyczącą zgłoszenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie ulegają w zasadzie większej zmianie w związku z wchodzącymi w życie zmianami w prawie budowlanym. W dalszym ciągu urzędnik ten zobowiązany będzie do zbadania prawidłowości otrzymanej dokumentacji. Jedyną różnicą będzie niemal wyłącznie brak konieczności wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku jednak uznania, że z jakichkolwiek względów zgłoszenie nie jest w opinii urzędnika prawidłowe to przysługuje mu przecież możliwość wniesienia sprzeciwu. W konsekwencji spowoduje to konieczność uzyskania przez inwestora prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Największym z zarzutów z jakim spotyka się rezygnacja z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest brak wpływu właścicieli sąsiednich nieruchomości na ewentualne zgłoszenie sprzeciwu przez właściwy urząd. Faktem jest, że w przypadku zgłoszenia właściciele sąsiednich nieruchomości nie są stroną postępowania w rozumieniu ustawy prawo budowlane i nie będą otrzymywali żadnych pism związanych ze sprawą. Jednakże to właśnie urząd został powołany do tego, aby czuwać nad przestrzeganiem przez inwestorów przepisów prawa. Jeśli natomiast projekt budowlany jest zgodny zarówno z warunkami zabudowy/miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi regulującymi kwestie budowlane przepisami to nie ma podstaw, aby sąsiedzi sprzeciwiali się budowie. Dodatkowo brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy tylko budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Jeśli więc w jakikolwiek sposób budowana nieruchomość miałaby oddziaływać na grunty sąsiednie to konieczne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę.

W związku z pojawiającymi się zarzutami urzędnicy, przynajmniej w początkowym okresie obowiązywania znowelizowanych przepisów, będą bacznie przyglądać się zgodności z przepisami prawa realizowanej inwestycji.

Wbrew powszechnej panice zmiany te z pewnością niosą za sobą znacznie więcej korzyści. Przede wszystkim skrócą czas, jaki do tej pory musiał upłyną od złożenia przez inwestora dokumentacji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.